SOMS ONTSTAAT EEN SEIZOENSTAFEL NIET VANUIT EEN PLAN,M MAAR GEWOON VANUIT IETS WAT ER AL LEEFT IN JE KIND.
Dat vind ik misschien wel het allermooiste.
Onze seizoenstafel op dit moment is een echte zomer- en zomervakantietafel geworden. Niet omdat ik van tevoren precies had bedacht hoe hij eruit moest zien, maar omdat onze zoon zelf met het idee kwam om er iets heel bijzonders op te zetten: de boot die hij de afgelopen maanden op school heeft gemaakt.
Die boot heeft voor hem veel betekenis. Hij heeft hem gemaakt om “over te varen” naar groep 3 na de zomervakantie. Hij heeft echt alles zelf gedaan. Hij heeft de boot gezaagd, geschuurd, er spijkers in gehamerd, de rand geweven, een bijenwaspoppetje gemaakt voor erop, de boot versierd en zelfs het touwtje om hem vooruit te trekken zelf gevingerhaakt.
Hij was daar zó enthousiast over. Je voelde gewoon hoeveel trots en plezier daarin zat.
Op een gegeven moment bedacht hij zelf dat de boot op de seizoenstafel moest komen. Dat vond ik zo’n mooi moment. Niet alleen omdat het een prachtig idee was, maar vooral omdat het precies laat zien wat een seizoenstafel voor mij mag zijn: een plek die leeft, meebeweegt en iets vertelt over wat er in een kind omgaat.
Samen hebben we er toen een zee van gemaakt, met zomerse spullen erbij. Mooie doeken, schelpen en andere vondsten die meteen dat warme, vrije, zomergevoel oproepen.
En juist dat samen doen maakt het zo waardevol.
Ik denk dat we als ouders soms geneigd zijn om iets eerst zelf “mooi” te willen maken. Of om te denken dat een seizoenstafel vooral een sfeervol hoekje in huis moet zijn. Maar voor mij zit de echte magie vaak ergens anders. Die ontstaat wanneer je je kind kunt volgen.
Als je kijkt waar je kind enthousiast van wordt.
Als je merkt: hier zit beleving.
Als je niet zelf het hele idee invult, maar ruimte laat voor wat er van binnenuit komt.
Dan wordt een seizoenstafel ineens veel meer dan decoratie.
Dan wordt het een verbindend moment. Een klein stukje van de binnenwereld van je kind, zichtbaar gemaakt in huis.
Dat hoeft helemaal niet groots of ingewikkeld te zijn. Juist niet. Soms begint het met één voorwerp waar je kind helemaal vol van is. Een boot, een schat, een bloem, een zelfgemaakt poppetje, een mooie steen van buiten. Van daaruit kun je samen verder bouwen.
Een doek neerleggen. Een jaarring erbij pakken. Een paar stekers toevoegen. Schelpen neerleggen, of andere natuurvondsten die passen bij het seizoen. En dan gewoon kijken wat er ontstaat.
Ik merk dat kinderen daar vaak heel natuurlijk in meegaan, zeker als het vertrekpunt iets is wat echt van henzelf is. Dan voelen ze eigenaarschap. Dan wordt het niet iets wat “moet”, maar iets waar ze zelf deel van zijn. En dat maakt zoveel verschil.
Het mooie is ook dat je op deze manier niet alleen bezig bent met een tafel aankleden, maar eigenlijk met iets veel groters. Je bent samen aan het vertragen. Je kijkt samen. Je praat samen. Je maakt iets tastbaars van wat er leeft in deze fase, in dit seizoen, in je kind.
Dat hoeft ook niet perfect te zijn.
Sterker nog, ik denk dat het juist mooier wordt als het niet perfect is.
Een seizoenstafel mag speels zijn.
Hij mag veranderen.
Er mag iets bij komen.
Er mag iets scheef staan.
Hij mag echt gebruikt en beleefd worden.
Voor kinderen is dat vaak ook veel logischer. Zij kijken niet naar of iets “af” is. Zij voelen vooral of iets klopt, of het leeft, of het hen uitnodigt.
Wat ik zo fijn vind aan dit soort momenten, is dat je er achteraf op terugkijkt als iets kleins dat eigenlijk heel groot was. Gewoon even samen een zee maken op tafel. Maar ondertussen ben je wél aan het verbinden. Aan het luisteren. Aan het volgen. Samen.
En misschien is dat ook wel precies waarom seizoenstafels zo bijzonder kunnen zijn binnen een gezin.
Niet omdat ze er mooi uitzien op een foto, maar omdat ze een verhaal dragen.
Een herinnering.
Deze zomertafel vertelt voor ons echt het verhaal van deze overgang. Van afscheid nemen van groep 2. Van groeien. Van trots zijn op iets wat met eigen handen is gemaakt. Van uitkijken naar wat komt. En van samen iets neerzetten wat daar helemaal bij past.
Dus als je zelf aan de slag wilt met een seizoenstafel, zou mijn grootste tip zijn: begin bij je kind.
Kijk wat er speelt. Kijk waar enthousiasme zit. Kijk wat mee naar binnen genomen wil worden.
Dat kan een tekening zijn, een zelfgemaakt werkje of een mooie vondst van tijdens de wandeling. Van daaruit kun je samen bouwen.
Met mooie doeken op tafel, een jaarring met stekers, schelpen of andere vondsten uit de natuur, ontstaat er vaak vanzelf iets dat niet alleen mooi is om naar te kijken, maar ook echt betekenis heeft.
En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste van alles: dat een seizoenstafel geen los hoekje in huis hoeft te zijn, maar een plek waar jouw kind zich in terug mag zien.
Ik hoop dat deze zomerse seizoenstafel je inspireert om ook vooral samen met je kind te kijken wat er wil ontstaan, want juist daar begint vaak de meeste verwondering.